Sensiz birgün daha geçti. Bense; gecenin karanlığında, yollardaydım. Issız yollarda… Camı açtığımda o sesi duyuyordum. Rüzgarın babası benim ve sana merhametim bu diyen sesi. Sevdiğin nerelerde olursa olsun, sana iyi davranacağım diyen rüzgarın sesini. Yollarda kimse yoktu. Dün ıssız yollarda sensizdim! Gözyaşlarımı tutmak istedim; ama, sen yoktun diyarlarımda. Hayalimde beliriverdin karanlık yolumda. Gülümsüyordun… Hayaline dokundum. Gülümsedim ben de… Acıyla karışık… Hüzünle, bütünleşmiş olarak… Sanki; yollar da, sensiz olduğuna üzülmüş; göz yaşları dökmüş gökyüzü, yüzünü soldurmuş, arkasını dönmüş yeryüzüne…Yollar sırılsıklam olmuş. Rüzgar da, ıssız yoldaşımla seni anıyor gibiydi!Yolları boşver… Ben seni çok özledim! [...]



